Polska – kraj czekania

Pozdrowienia z Polski, chciałoby się rzec…
(wiele osób pyta, czy błąd w obrazku jest celowy – tak jest on celowy, mający ukazać, że u nas wszystko jest na opak i inaczej)

W poniższym poście wcielę się w osobę, która dopiero zaznajamia się z polskością. Przykładowo wcielę się w rolę polaka, który po dwudziestu latach życia (np. osoba w wieku 21 lat) za granicą przyjeżdża do Polski, stwierdza, że to piękny kraj i chce tutaj żyć.
Z uśmiechem na twarzy wita wszystkich przechodniów, myśli – jak tu pięknie, zielono, ludzie są mili, sielanka i w ogóle. Aż nagle przychodzi czas wysłać list…

Idę na pocztę i co widzę? Strajk? A co to… poczty nie działają? Listonosze nie chodzą? Ale zabawne, wyślę sobie paczkę DHLem, albo Masterlinkiem, parę złotych drożej, a wygodniej, szybciej, bezpieczniej i na dodatek uprzejmiej. Przynajmniej nie gubią średnio 5 paczek tygodniowo. Ale skoro już trzeba wysłać to czytam, gdzie najbliżej jest otwarta poczta i pędzę w to miejsce.
Wpadam na pocztę, a tam kolejka licząca co najmniej 50 dusz. Fajnie – jak widzę, jak klientka za ladą obsługuje jednego petenta 8 minut to już widzę, że przesiedzę tutaj cały dzień. Więc pytam uprzejmie:
- Czy w okolicy jest jakaś jeszcze poczta, nawet zamknięta?
- Nie.
No to k… ładnie, wokół same bloki, w których mieszkają setki, jak nie tysiące ludzi, a tu jedna poczta i 3 okienka. Cudownie.

Wracając z poczty mijam przystanek autobusowy, stwierdzam sobie, że może podjadę parę przystanków do domu. Patrzę na rozkład jazdy, cóż… ma być 13:40, aktualnie jest godzina 13:31. A tam – myślę, poczekam sobie te 10 minut, Bóg mnie nie zbawi. Stoję, po chwili siedzę, znów stoję, patrzę na zegarek – jest 13:55. Myślę sobie delikatnie – k… gdzie ten autobus. Po chwili zaczynają dwie starsze panie w śmiesznych czapeczkach z antenkami rozmawiać – „wszyscy kierowcy w Irlandii”, na to druga wtóruje „albo znów kierowcy sobie popili jak to ostatnio”.
No i wszystko jasne…
W końcu podjeżdża biało-niebieski wóz. Wsiadam.

Wpadam do domu i mój lokator (będący właścicielem), mówi bym się przeszedł do ZUSu, jakieś papiery załatwić i coś tam przepisać. Ja się tak pytam – co to ten ZUS jest? On mi odpowiada, że to dom, który czyni szalonym. Hm… brzmi ciekawie. W takim razie po obiadku udaję się do owego ZUSu, wjeżdżam na piętro X, gdzie w kasie odsyłają mnie na piętro Y do kasy Z, skąd zostaję odesłany na piętro W do kasy V i tak dalej podstawiając za wartości cokolwiek.
Dobra, wpadam do odpowiedniej kasy – patrzę, znów kolejka N ilości osób.
Pytam się więc osoby przede mną, czy tu tak w Polsce to tak zawsze jest, napominam, że nie jestem z kraju, ale znam język polski. Na to osoba przede mną:
- Panie, szkoda, że pan tu nie był za PRLu, wówczas kolejki były 100 razy dłuższe po szynkę, papier klozetowy czy najprostszą rzecz.
No i wówczas miałem na twarzy przysłowiowy o_0.

ZUS załatwiony, teraz przydałoby się odebrać prawo jazdy. No to idę do urzędu, wchodzę… i w sumie to samo co w ZUSie, tylko bez latania między okienkami.

W takim razie pora coś zjeść, po męczącym poranku. Jak to w sporym mieście – hipermarketów dostatek. Cóż, nawet są takie miejsca gdzie na jednym skrzyżowaniu są 3 wielkopowierzchniowe sklepy (a’la Szczecin, Media Markt, Carrefour, Tesco i Bóg wie co jeszcze na jednej ulicy, na przeciwko siebie). No to wpadam do pierwszego lepszego, kupuję co mi potrzeba, kieruję bolidem zwanym wózkiem sklepowym w stronę kas. Ląduję na ostatniej prostej… i ponownie przysłowiowy 0_o. Kilkanaście, jak nie kilkadziesiąt kas, w tym oczywiście 3-4 otwarte i ogromne kolejki.
No ja nie wiem… czy Ci Polacy lenia w dupie (nie bądźmy delikatni) mają, czy tak jak mówiła ta starsza pani – wszyscy do Irlandii pojechali.

Patrzę, coś mi strasznie gorąco, katar, kaszel, ból gardła… no to pewnie chory, ale coś podejrzanie mnie boli w klatce. Może zapalenie, albo coś gorszego? No cóż, dobrze – pora udać się do lekarza. Wpadam do rodzinnego, niby zwykły budynek, ni to na odludziu, ni to w centrum miasta. Wchodzę i pytam się na kiedy można by się zarejestrować. Słyszę:
- Pan doktor X przyjmuje od 14 do 18.
Że co, k…?! Jeden lekarz na całą okolicę?!
- A czy tu u was to jeden lekarz przyjmuje?
- Lekarz rodzinny, okulista i stomatolog.
No to cudownie…
- A na kiedy można by się zarejestrować?
- Najbliższy wolny termin, na za dwa tygodnie.
Świetnie, przez dwa tygodnie to ja sam się wyleczę. Udaję się do prywatnego, oczywiście za sromotnie wysoką cenę. Ten wysyła mnie na prześwietlenie klatki piersiowej do państwowego szpitala.
Dzwonię do owego szpitala, do odpowiedniego działu i pytam się na kiedy byłby wolny termin, odpowiedź prosta i przewidywalna – na za dwa miesiące. No k… za przeproszeniem, marne prześwietlenie za 2 miesiące?!

W domu padł internet. Coś nie działa. Cóż – tam gdzie mieszkałem sprawę naprawiano w dzień, góra dwa. A w Polsce? Dzwonię do usługodawcy i mówię co jest nie tak. Ten mi mówi bym pobawił się w kompie, bo to pewnie u mnie coś nie tak. Przysłowiowa dupa… u mnie wszystko dobrze. Dzwonię do nich raz jeszcze z prośbą o fachowca. O dziwo odbiera inna osoba i znów muszę zaczynać od nowa. Przyjechał fachowiec – sprawdza mi kompa. Nic. Potem puszkę od neta. Nic. I tak dalej aż w ciągu 7 dni wyszedł na ulicę. Po 9 dniach zauważył, ze coś spaliło się w puszcze, na słupie, na ulicy.
No k… aż tyle trzeba czekać?

Mam pracę. Niby spełniam najwyższe kwalifikacje, jako przyuczony do zawodu za granicą, fachowiec i tak dalej. Pracuję sumiennie, dokładnie, uczciwie… staram się. Przychodzi dzień wypłaty. Wpadam do szefa firmy, pukam… E? Nikogo nie ma? Pytam sekretarkę, gdzie podział się szef, na co dostałem odpowiedź, że ma ważne spotkanie poza firmą. I tak dzień w dzień. Pytam się innych pracowników czy tak jest w Polsce, na co dostaję odpowiedź:
- A wypłata? To już? Chyba jeszcze za wcześnie… będzie za 2 miesiące, może 3.
Super…

Mówię sobie parę niecenzuralnych słów i stwierdzam, że wyjeżdżam z tego przerażającego kraju. Cóż – pociągi też nie jeżdżą, bo albo kolejarze strajkują, albo rozkład jazdy ma braki, bo zlikwidowali połączenia…

Inne ciekawe posty na ten temat:

13 stycznia, 2009 -- Utrzymanie ZUSu
31 grudnia, 2008 -- Wóz Poczty Polskiej od środka
27 października, 2008 -- Podziemne miasto
18 września, 2008 -- American Dream
15 września, 2008 -- Osiedla zamknięte
1 sierpnia, 2008 -- Czy był sens…
14 lipca, 2008 -- Żyd w kontrataku
9 lipca, 2008 -- Poborowa choroba

2 komentarzy

Ghord / 12 czerwca, 2008

W moim mniemaniu nic nie przesadza. W tym kraju o wszystko trzeba prosić, niekiedy błaga, a w najlepszym przypadku właśnie czekać.

Odpowiedz na komentarz
Czesiu Gothic.Gierom / 12 czerwca, 2008

Trochę to wyolbrzymiasz, ale w większości się z tobą zgadzam. :)

Odpowiedz na komentarz

Polska – kraj czekania

Inne ciekawe posty na ten temat:

2 komentarzy

Zostaw komentarz

Sponsorzy

Znajdź nas na Facebook!

Komentarze

Linki sponsorowane

Blogroll

Zaloguj / Zarejestruj

Buttony

Sponsorzy