Komunizm wciąż żywy

Wielu wydaje się, że komunizm upadł, że wraz z roztopami w Europie ten system umarł, a żyje on jedynie w umysłach starych i schorowanych przywódców rewolucji pokroju Fidela Castro. Powszechnie przyjęło się, że komunizm upadł po wizycie Jana Pawła II w Polsce i po upadku muru berlińskiego. Jednakże to pojęcie jest bardzo mylne i nie jest odbierane tak jak powinno.
Wydawać by się mogło, że komuniści to grupy zacofanych naukowo ludzi, którzy wierzą w stare ideały czerwonej gwiazdy oraz sierpa i młota. Jest to całkowicie niesłuszne twierdzenie, sam – drogi czytelniku – się o tym przekonasz czytając ten post do końca.

Wydaje się, że żyjemy w wolnej Europie, gdzie demokracja jest szeroko spotykana. Mogłoby się tak tylko wydawać, ludzie myślą, że skoro upadł mur berliński, nastała odwilż, Europa Środkowa jest demokratyczna, to komunizm upadł. Nie jest to prawdą, otóż niemal w środku Europy istnieje wciąż zakorzeniony głęboko sierp i młot. Otóż zaledwie za naszą wschodnią granicą istnieje państwo zwane Białoruś. Niby republika, jednakże jest to jedyny kraj będący niegdyś częścią ZSRR noszący wciąż w godle czerwoną gwiazdę. W tymże kraju wciąż głęboko siedzi komunizm – nie ma wolności słowa, nie ma wolności prasy, ogółem nie ma wolności – co szesnasty obywatel zdolny do pracy ma zakaz opuszczania kraju, a jego nazwisko widnieje w notesie każdego patrolu granicy i celników.

Otoczona przez kraje kapitalistyczne, Kuba powoli zaczyna otwierać się na świat, mimo tego, że wciąż panuje tam zatwardziały komunizm. Po odejściu od władzy Fidela Castro powoli coś się rozmraża – ludziom wolno posiadać część rzeczy, które w naszych domach są rzeczą często oczywistą – mogą posiadać telefony komórkowe, odtwarzacze DVD i tym podobne.
Innym krajem komunistycznym na tym nie najlepszym ze światów jest Korea Północna, komunizm doprowadził tam do takich sytuacji, w których rocznie brakuje miliona ton żywności, gospodarka praktycznie się rozkłada, zaś wszelkie pomoce żywnościowe trafiają nie do ludności, a na dwory ważnych osób, no i oczywiście fanatyka imieniem Kim Dzong Il, człowieka, który po śmierci mógłby być uwieczniany jako paw na stosie czaszek. Kraj jest tak maksymalnie odizolowany, że osoba chcąca zwiedzić cokolwiek w tym kraju musi mieć oficjalnego, rządowego wręcz przewodnika, który często „przewodzi” w obstawie paru uzbrojonych żołnierzy. W sumie jedyne święta w Korei dotyczą albo urodzin wielkiego przywódcy, albo typowo „wojennego” dnia, albo po prostu „dzień komunisty”, jak np. pierwszomajowe Święto Robotnicze.
Tymczasem wystarczy spojrzeć za granicę, na drugi kawałek tego półwyspu – wysoka technologia, jedzenie, wolność, praca, dostatek… Cóż, dziwię się, że Koreańczycy z północy nie są w stanie się zmobilizować i zniszczyć to, co w końcu doprowadzi ich do śmierci lub jedzenia tego, co znajdą pod korzeniem.

No dobra, dobra… koniec wywodów – każdy dobrze wie, że kilka państewek komunistycznych istnieje – Kuba, Białoruś, Korea i takie tam inne. Pewnie wielu czytelników twierdzi teraz, że ten post jest zupełnie bez sensu, skoro marudzę w nim o jakiś prowincjonalnych państewkach, które nic nie znaczą.
Tak? No to czytaj dalej.

Co piąty mieszkaniec ziemi mieszka w państwie komunistycznym, prawie półtora miliarda ludzi. Myślicie, że to jakaś paranoja? Albo, że zwariowałem i sądzę, iż USA to kraj komunistyczny?
Nie… to tylko Chiny. Może się to wydawać śmieszne, lecz Chiny są krajem socjalistycznym, mieszanką komunizmu oraz kapitalizmu. W symbolach i kolorach Chin wciąż widnieje czerwony, gwiazda oraz łuk ze zboża (lub czegoś podobnego). Wciąż obecnym symbolem Chin jest kolor czerwony, który powiewa wszędzie, przy okazji świąt państwowych.

Jak widać, pojęcie iż „komunizm upadł” jest błędne. Komunizm ma się dobrze w Chinach – media są inwigilowane, źródła wiedzy cenzurowane, przeciwnicy i opozycjoniści odsiadują karę kilku lat więzienia pod pretekstem zanieczyszczania trawnika. Niszczy się kulturę i religię, dąży się do ogromnej i fanatycznej armii… Również wręcz ośmielę się powiedzieć – fanatycznych ludzi, dzieci w szczególnie, wychowanych w duchu jakości Chin. Wychowanych tak, by bezmyślnie wykonywali polecenia, wychowani tak, by nienawidzili podbitych narodów – Tybetańczyków czy Ujgurów i innych…

Inne ciekawe posty na ten temat:

14 lipca, 2008 -- Żyd w kontrataku
10 czerwca, 2008 -- Starbucks
29 stycznia, 2009 -- Geniusz, wizjoner czy pospolity głupek?
6 listopada, 2008 -- Czarna Ameryka
18 września, 2008 -- American Dream
24 sierpnia, 2008 -- A jednak oszustwo?
25 lipca, 2008 -- Dopingowa Olimpiada
21 lipca, 2008 -- 500 milionów miesięcznie?

2 komentarzy

Midvith / 27 czerwca, 2008

W sumie masz tutaj rację, jeżeli chodzi o ostatnie zdania komentarza. Jednakże odniosę się najpierw do pierwszych zdań – dziś społeczeństwu potrzeba jakiejś nowej, wielkiej ideologii, która popchnęła by ich do poświęcenia i do pracy o lepszy byt. Niestety nie widzę na horyzoncie nic ciekawego (patrząc jakby na Europę jako środek) – po lewej totalny liberalizm prowadzący do "zidiotczenia" społeczeństwa, w centrum bezsilność i poczucie bez sensu jak wspomniałeś. Na prawo widzimy postkomunizm, którego ludność żyje bo żyje, a jak coś się złego stanie to "a przeżyjemy". Na dole zaś widać coś, co wydłubuje ludziom oczy i prowadzi ich jak marionetki…

Widzę, userze, że porządny z ciebie komentator ;-)

Odpowiedz na komentarz
? / 27 czerwca, 2008

Gdzieś w XVIII wieku komunizm i demokracja były pomysłami na polepszenie egzystencji człowieka. Były to naprawdę ciepłe myśli. Coś co ludzi zapalało do dyskusji, do pracy, za co byli gotowi się poświęcać i co dawało im sens w życiu. Była to energia pozytywna. Nikt przecież wtedy nie przewidywał konsekwencji.

Dziś takiej pozytywnej energii nie widzę i to chyba główna zmiana. Stary komunizm poprzez wyhodowane przez siebie potwory odstrasza samą nazwą. Demokracja brzmi ładnie lecz przypomina mi malowanego trupa. Czy ktoś jeszcze czuje się dumny z prawa wyborczego? Króluje powszechne poczucie bezsilności i bezsensu. Pozytywna energia przepadła. Pozostał symbol, którym się mami lud i wykorzystuje do niecnych celów. Nie bardzo wiadomo jeszcze jakiego potwora to z siebie wykluje.

Przykładasz wagę do kolorów sztandarów i nazw ustrojów a przecież ważne jest jak żyje się ludziom. Ujęciem jakości ich życia może być . Ilość miejsca tam poświęcona państwom demokratycznym jest dla mnie dużo ciekawsza od ucisku w Chinach.

Odpowiedz na komentarz

Komunizm wciąż żywy

Inne ciekawe posty na ten temat:

2 komentarzy

Zostaw komentarz

Sponsorzy

Znajdź nas na Facebook!

Komentarze

Linki sponsorowane

Blogroll

Zaloguj / Zarejestruj

Buttony

Sponsorzy