Miasto Duchów

Cofnijmy się w czasie…

Jest 4 lutego 1970 roku, czasy twardego komunizmu. Powstaje jedno z najbardziej socjalistycznych miast w tym nie najlepszym ze światów. Wszystko, co do najmniejszego szczegółu zbudowane jest pod kątem komunistycznej ideologii. W mieście nie ma żadnego kościoła, wszystko zbudowane z wielkiej płyty, charakterystyczne skwery oraz konstrukcja budynków. Napisy z metalowych płyt, szerokie drogi oddzielone zieleńcami. Czerwone napisy na ścianach wysokich bloków, duże pomniki, wszystko reklamowane radziecką propagandą miłości do obywatela. Mniej więcej pięćdziesiąt tysięcy ludzi żyje tutaj w duchu prawdziwego komunizmu, plakaty propagandowe, chwalenie partii oraz wiara w „matkę Rosję” jest tutaj wszechobecna.

W szesnaście lat później, 25 kwietnia 1986 dzieje się rzecz, która na zawsze zmieni to miejsce. Rozpoczynają się testy, zmniejszona zostaje produkowana moc. W trakcie dzwoni telefon, dyspozytor mówi, że trzeba przerwać eksperyment. Koło północy przychodzi nowa zmiana, nie zaznajomiona z zakończanym eksperymentem. Test jest pod kontrolą, moc na odpowiednim poziomie. Około godziny 0:30 nagle moc drastycznie spada. Prowadzący test za namową innych jednak postanawia nie przerywać i prowadzić eksperyment. Chwilę później prowadzący nakazuje zmniejszyć chłodzenie, co powoduje nieprzewidziane wahania mocy.
Zaczynają się wyginać pręty, temperatura gwałtownie rośnie, ciśnienie wewnątrz również. Pokrywy zaczynają drżeć. Budynek się trzęsie. Wciśnięty zostaje guzik bezpieczeństwa, polegający na awaryjnym jak najszybszym przerwaniu procesu. Procedura ta trwa głównie kilkanaście sekund, niestety… o kilkanaście za późno.

Godzina 1:23, spokojną noc przerywa ogromny huk. Cała kopuła tej części budynku wali się, gaśnie światło, słychać niesamowity świst. Minutę później następuje druga eksplozja wyrzucająca szczątki kopuły i elementów w powietrze, budynek trzeci i czwarty momentalnie pokrywa się ogniem. W zaledwie kilka minut później pojawiają się ekipy strażackie, jednakże gaszenie krateru nie przynosi efektu – woda momentalnie paruje po zetknięciu z powierzchnią.
Świt, godzina piąta rano. Ludzie łopatami starają się zasypać dziurę, nie będąc zupełnie świadomie, że w miejscu, w którym stoją narodziła się najprawdziwsza śmierć, w jednym z najgorszych swych wydań. W ciągu całego dnia również wojsko usypuje na kraterze wielki kopiec z piasku i betonu. Jeden ze śmigłowców rozbija się o konstrukcję. Ktoś przypomina sobie, iż pod kopcem znajduje się zbiornik z wodą, jeżeli rozgrzane do kilku tysięcy stopni szczątki dostaną się do wody, wywoła to ogromne ilości pary, co rozsadzi kopiec. Ofiarą setek ludzi, ciężką pracą i poświęceniem udaje się wykopać tunel, który opróżnił zbiornik. Roślinność wokół konstrukcji zamiera w kilka dni po eksplozji, zwierzęta umierają lub zostają napotkane w fazie agonii. Z ludźmi nie lepiej…

27 kwietnia 1986 roku następuje decyzja o ewakuacji miasta. Panuje zamieszanie i zupełne niezrozumienie sytuacji. Do miasta wjeżdżają dziesiątki autokarów, po ulicach chodzą żołnierze w maskach gazowych. Nad miastem latają śmigłowce, ludzie chodzą zdezorientowani, jeszcze tego samego dnia nagle wyrwano ich ze spokojnego życia. Około pięćdziesiąt tysięcy ludzi, nagle musiało wyprowadzić się, zostawić swój dobytek i uciekać. Gdy operacja ewakuacji została zakończona, służby dodatkowo przeszukiwały miasto w poszukiwaniu ewentualnych „niechcących”. W zaledwie kilka godzin 50 tysięcy osób opuściło miasto…

Poniższa treść służy jedynie do celów edukacyjnych, nie odpowiadam za jej wykorzystanie w innych celach.

Mogłoby się wydawać, że wycieczka do tego tajemniczego miejsca to szaleństwo. Cóż, jeżeli ekipa odpowiednio się przygotuje nie jest to niebezpieczne, jeżeli również zachowa się zdrowy rozsądek. Promieniowanie wokół miasta oraz elektrowni przez lata spadło, jednakże w wielu miejscach wciąz stanowi poważne zagrożenie. Jest kilka takich miejsc, do których nie należy się absolutnie zbliżać, jednakże po kolei…

Pewnie wielu teraz pęka ze śmiechu. A ja ośmielę się powiedzieć – bawi cię to? To ja mogę Ci powiedzieć, że też jesteś zabawny, nie szanując tego, że ile ludzi na świecie tyle zainteresowań. Jednocześnie ja mogę Cię wyśmiać za słuchanie techno, za lubienie piłki nożnej…

By móc zobaczyć owe tajemnicze miasto, które zwie się Prypiat lub bardziej po polsku – Prypeć, należy posiadać odpowiednie dokumenty. Wiele biur na Ukrainie oferuje możliwość wyjazdu w to miejsce. Jednakże wyjazd to bardzo spore koszy, również trzeba zebrać całkiem sporą ilość osób, z pewnością nie można się tam wybrać w 4-5. Rzeczą absolutnie i niepodważalną jest posiadanie licznika Geigera. Nie trzeba brać żadnych płytek ołowiowych, ani takich śmiesznych rzeczy. Podstawą jest posiadanie co najmniej dwóch liczników Geigera, jeden na zapas, wszak lepiej nie wpaść z głupoty w radioaktywną dziurę. Warto zabrać również maskę na usta i nos, w środku wyłożyć zmoczoną szmatkę. Licznik Geigera to prosty bajer – pokazuje siłę dawki promieniowania jonizującego w mikrorentgenach na godzinę, mówiąc krótko w Prypeci promieniowanie nie jest zbyt szkodliwe, jak na jednodniową wycieczkę, jednakże należy unikać niektórych miejsc. Jak wspominałem – licznik Geigera za przewodnika.

Podstawą jest oczywiście środek lokomocji. Samochód wyposażony oczywiście w zapasowe części i kanister z zapasem. Zapasowe koło to oczywista oczywistość, drogi w okolicy miasta są pełne dziur, również szkła.
Jadać w stronę Prypeci mamy okazję napotkać nietypowy pomnik. Mianowicie niewielki plac, na którym leży równie niewielki głaz przypominający… kulę? Jajko? W sumie sam nie wiem. Ciekawe jest również inne zjawisko – czym głębiej, tym mniej domów. Według okolicznych przesądów, las jest pełen krzywych drzew, panuje mgła. Ludzie się po prostu wciąż boją, jednak opowiadania o zielonej mgle, krzywych drzewach, zdeformowanych zwierzętach można wcisnąć między bajki. Prawdą jednak jest to, że w kilka dni po wybuchu odnajdywane były nienaturalnie zachowujące się zwierzęta, mające zmiany chorobowe i mutagenne. Dobra, koniec o efektach…
Jadąc w stronę Prypeci będziemy mieli okazję zostać zapytani o coś, co nie każdy może mieć… Otóż należy mieć specjalną przepustkę. Biura z Ukrainy organizujące owe wyjazdy posiadają takie przepustki. Po wjeździe do Prypeci następuje cisza, oczywiście nie licząc wiatru, jeżeli takowy akurat wieje. Zupełna cisza – otaczają nas bloki, beton, gdzieniegdzie drzewa i wyrastające krzaki. Trafiają człowieka wysokie bloki, z pootwieranymi oknami, wszystko jakby zostawione wczoraj. Oczywiście Prypeć latami padała ofiarą tych, którzy myśleli, że się wzbogacą. Wszystko jest poprzewracane, jednakże jest wiele budynków, w których wszystko zostało jak było – wciąż na stołach stoją szklanki, sztućce, w biblioteczkach stoją książki. Komuś nawet udało się odnaleźć miejsce, gdzie do dziś poukładane są obrazy przygotowane na Święto Pracy. Wędrując po korytarzach budynków warto mieć cały czas przed sobą licznik – wiele miejsc w budynkach, w szczególności na wyższych piętrach jest bardziej napromieniowana niż parter. Również spotkać można psy, niewiele bo niewiele, ale jednak. Są nieco zdziczałe, jednakże nieprowokowane nie stają się ciekawskie.

Porusza podróż po parterach domów, które nie zostały doszczętnie ograbione. Poruszają rzeczy pozostawione, jakby leżały tutaj od zawsze – czyjeś zdjęcia z młodości, niewielki notatnik, parę rysunków małego dziecka. Porusza fakt, iż to wszystko kiedyś do kogoś należało, ktoś kiedyś te zdjęcie musiał zrobić, ktoś je tutaj kiedyś położył. Ktoś zrobił zdjęcie najzwyklejszej ściany, na której ktoś ponad 20 lat temu wypisał, że kogoś kocha… Ktoś znalazł leżące w gruzie dwa bilety do kina, na tą samą porę…
Czy jeszcze żyją? Ilu? Kto?
Około pięćdziesiąt tysięcy ludzi związało swoje życie z tym miastem, dziś będącym miastem duchów, gdzie rozmowy toczy wiatr, zaś natura powoli, bardzo powoli odbiera to miasto ludziom – budynki zarastają, walą się ze starości, drogi porastają krzewy. Ludzie, którzy niegdyś z łopatami i prymitywnymi maskami na twarzy, biegli i siłą własnych mięśni starali się zmniejszyć skutki eksplozji, są dla mnie osobiście bohaterami najwyższej rangi, którzy zupełnie byli nieświadomi, że wchodzą w największe piekło, które zabija ich z każdym oddechem i z każdą sekundą spędzoną w tym miejscu. Dziś – postawiono im parę pomników, napisano parę książek, nakręcono parę filmów dokumentalnych, mało kto jednak pamięta, że gdyby Ci wielcy bohaterowie nie wykonali pewnych czynności, dziś możliwe, że w promieniu setek kilometrów, nic by nie żyło. Wielu ludzi traktuje to miejsce, jak atrakcja turystyczna… jednak mało ludzi tak naprawdę rozumie, co tam zaszło – dziesiątki tysięcy ludzi związało z tym miejscem, całe swoje życie. Dziesiątki tysięcy ludzi, żyło tam, mieszkało, kochało… Będąc tam, widać jak czas stoi w miejscu – na czyimś biurku ktoś zostawił niedokończony list, na stoliku stoi zdjęcie jakiejś kobiety. Od ponad 20 lat w niezmienionej formie. Ktoś to kiedyś musiał tu postawić, ktoś musiał kiedyś zrobić to zdjęcie.

Jak każde tajemnicze miasto musi mieć swoją tajemniczą rzecz, masło maślane, ale jednak… W okolicy Prypeci stoi ogromna konstrukcja, która swego czasu posiadał status „arcy tajny, brak przepustki = śmierć”. Owa konstrukcja nazywana jest Okiem Moskwy, ponieważ prawdopodobnie mogła być ona używana jako ogromny radar. Oko można obejrzeć na przykład na tym zdjęciu (pochodzi z narrator.up.pl). Konstrukcja jest doprawdy ogromna, mimo iż samo Prypiat sypie się ze starości, to Oko Moskwy jest w dobrym stanie, jedynie zniszczono urządzenia do jego obsługi. Istnieje wiele teorii na temat wykorzystania Oka Moskwy, do którego nie przyznaje się ani Rosja, ani Ukraina, ani Białoruś. Mówi się, że przy konstrukcji „majstrowali” Rosjanie jeszcze w latach 90-tych, za pomocą Białorusi, wszak Prypeć leży niedaleko granicy. Wiadome jest, że elektrownia w Czarnobylu mogła pracować jako elektrownia do wzbogacania materiału, zaś Oko Moskwy mogło pracować jako ewentualne urządzenie przeciwko wpływom zachodu.

Jak wspominałem wcześniej są miejsca w Prypiat, do których pod żadnym pozorem nie należy się udawać. Bezwzględną zasadą jest kierowanie się licznikiem Geigera, najlepiej posiadać dwie sztuki, zawsze na wszelki wypadek. Trzema miejscami, w które nie należy się udawać, a są to dość obszerne miejsca to – „Czerwony Las”, cmentarzysko oraz teren w kierunku elektrowni. W tych miejscach wciąż panuje bardzo wysokie promieniowanie, zaś licznik pika jak zwariowany. Ogółem mówiąc – to właśnie licznik jest tutaj podstawą, są jeszcze inne miejsca, w których wykazuje podwyższone wartości, np. w wesołym miasteczku, w okolicach znanych „samochodzików”. Należy również wystrzegać się wędrówek po dużych budynkach, po piętrach bloków – wszystko jest w bardzo złym stanie, niektóre budynki już się walą. Cmentarzysko znajduje się nieco za samym miastem, oczywiście nie jest to jakiś wielki grobowiec, czy coś podobnego. Chodzi o cmentarzysko maszyn – leży tam mnóstwo wozów opancerzonych, śmigłowców, wozów, samochodów… to wszystko przesiąknięte promieniowaniem, porzucone, obszar raczej do którego nie należy się zbliżać.

Osobiście znam kilka osób, które miały okazję udać się do Prypiat, miasta duchów. Może nie jest to wycieczka pełna emocji, pełna atrakcji, raczej podróż sentymentalna, by zobaczyć prawdopodobnie największe na świecie opuszczone miasto. Opuszczone w ciągu paru godzin, perełkę socjalizmu.

I nieco z innej beczki…

Tajemniczość krążąca wokół Prypiat niejednokrotnie miała okazję ukazać się w grach komputerowych, chyba najbardziej znaną grą komputerową, której akcja toczy się w okolicy Prypeci, a również w samym mieście, jest S.T.A.L.K.E.R: Shadow of Chernobyl. Oczywiście gra ta jest fikcyjna, jednakże odwzorowanie miasta bardzo ciekawe, bardzo interesujący jest również klimat gry – podobnie jak wokół Czarnobyla, panuje strefa zamknięta. W znanej i popularnej grze Call of Duty 4 mamy okazję zobaczyć epizod gry toczący się w Prypiat, jednakże same etap jest minimalny i dość nierealny (skoro to całkowicie opuszczone miasto, to jakim cudem coś płonie w budynkach?).
Miasto duchów było również opisywane z odrobiną fikcji w książkach, również wśród polskich twórców. Oczywiście jak to się robi z rzeczami tajemniczymi, gdzie nastąpiło coś szokującego, robi się z tego fantazję, przykładowo jeden z autorów polskich stworzył wręcz demony, panujące w strefie zamkniętej Czarnobyla.

Inne ciekawe posty na ten temat:

1 sierpnia, 2008 -- Czy był sens…
13 czerwca, 2008 -- Rosjanie piszą historię
5 stycznia, 2009 -- O stronniczości mediów w konflikcie
27 października, 2008 -- Podziemne miasto
19 sierpnia, 2008 -- Mój ideał piękna – Luba Hegre
19 sierpnia, 2008 -- Dawno, dawno temu, w Photoshopie
18 sierpnia, 2008 -- Rzeź w Gruzji
11 sierpnia, 2008 -- Rosja kontra Gruzja

5 komentarzy

Midvith / 27 czerwca, 2008

Cóż, wyczytałem tak na kilku forach, na których organizowano wyjazdy, ale mimo to, aparat raczej nie jedzie z nami, chyba że ktoś inny weźmie.

Odpowiedz na komentarz
Yoshi / 26 czerwca, 2008

Pierwsze słyszę o wywalaniu aparatu… Ciuchy owszem, ale aparat fotograficzny ?? Bzdura.

Odpowiedz na komentarz
Myniek / 25 czerwca, 2008

Hmm, odwiedzenie takiego miejsca z całą pewnością nie umknie z pamięci.

Odpowiedz na komentarz
Midvith / 25 czerwca, 2008

Będę miał okazję wyjechać w to niesamowite miejsce już wkrótce :-) Problem może być jedynie z czasem, bo słyszałem, że lepiej wybierać się tam jak jest chłodno oraz, że większość rzeczy branych ze sobą trzeba wyrzucić – cóż, szkoda mi wydawać kasę na aparat, z którego wyniosę zdjęcia i będę musiał go wywalić.

Odpowiedz na komentarz
Weleslaw / 25 czerwca, 2008

znajomi byli na owej wycieczce, i musze przyznac ze zdjecia i opowiesci wgniataja w ziemie, natomiast promieniowania juz praktycznie tam niema

Odpowiedz na komentarz

Inne ciekawe posty na ten temat:

5 komentarzy

Zostaw komentarz

Sponsorzy

Znajdź nas na Facebook!

Komentarze

Linki sponsorowane

Blogroll

Zaloguj / Zarejestruj

Buttony

Sponsorzy