Sam o sobie samym cz. 3

Rzadko zdarza mi się pisać o sobie samym. Częściej albo komentuję otoczenie, albo opisuję jakieś rzeczy, nieco rzadziej piszę o swoich odczuciach, a już w ogóle rzadko o sobie. Zainspirowała mnie pewna osoba, z pewnego kanału IRC, podczas gdy nawiązała się rozmowa o moich poglądach często prezentowanych na blogu. Pomyślałem, że przedstawię siebie, nie za pomocą zdjęcia – wszak prezentuję tutaj niewygodne dla wielu treści, a za pomocą czegoś, co ma moc nieograniczoną. Za pomocą czegoś, w czym można stworzyć wszystko, a „tworzenie” nie wymaga poświęceń, nie powoduje tycia, nie szkodzi zdrowiu i nie boli.

Otóż chodzi o wyobraźnię, o fantazję. Jeżeli miałbym przedstawić swoją osobę w maksymalnie fantastycznym świecie, łącząc również do niego elementy swoich upodobań… Hmmm… Wyszedł bym raczej na dość oryginalną osobę. Wyobraź sobie człowieka w sporym habicie mnicha, siedzącego nad stertami książek. Odnoszę się raczej skromnie do innych osób, również nie lubię żyć otoczony przepychem, wolę skromnie. Uwielbiam czytać, nie po to czytać, „by czytać”, a po to by zgłębiać wiedzę. W szczególności historyczną, teologiczną. Nie pogardzę również literaturą polską, z dziedziny fantastyki, książki Jacka Piekary o inkwizytorze Mordimerze Madderdinie. Motto tej fikcyjnej postaci, w moim odczuciu pasuje do mnie dość dobrze – „człowiek gorliwej wiary i gorącego serca” – jestem osobą gorliwej wiary, jednakże jest to „moja” wiara, nie zaś religia. Mordimer jest osobą pragnącą jak najgłębiej poznać prawdę, odkryć tajemnice w pełnych słowa „odkryć” znaczeniach, podobnie ja – jestem dociekliwy, jeżeli coś mnie interesuje, studiuję to do głębi.
Fascynują mnie średniowieczne sztuki walki, ćwiczyłem łucznictwo, uwielbiam turnieje rycerskie, walkę mieczem, również co może wydać się zaskakujące – ćwiczenie celności i szybkości ruchów, za pomocą rzutek.

Zabawne nieco – człowiek będący ubranym w mnisi habit, z opasłą książką pod ręką i mieczem na plecach. A jednak, dodać do tego można by fakt, że również zajmowałem się, również i teraz przy okazji – wyrabianiem kolczug, „klepaniem” płytowych rękawic czy hełmów. Prócz tego uwielbiam muzykę lekko sakralną, przykładowo znaną z utworów Gregoriana, którego przytaczam poniżej i w filmiku obok. Trochę to paradoksalne, ale wyrzekając się całkowicie jakiejkolwiek wiary, czuję, że jednak coś sprawuje władze i ma siłę, nad tym co dzieje się na tym nie najlepszym świecie.
Trochę nietypowe, prawda? Facet w obszernym mnisim habicie, z księgą w łapie, w drugiej kolczuga, na plecach miecz, a po kieszeniach młot i szczypce.

Cóż… na koniec tego skromnego postu pora na lyrics z utworu przedstawionego wyżej, w wersji zwykłej i przetłumaczonej.

Gregorian – Brother in Arms lyrics

These mist covered mountains
Are a home now for me
But my home is the lowlands
And always will be.
Some day you’ll return to
Your valleys and your farms
And you’ll no longer burn
To be brothers in arms

Through these fields of destruction
Baptism of fire
I’ve witnessed your suffering
As the battle raged higher

And though they did hurt me so bad
In my fear and alarm
You did not desert me
My brothers in arms.

There’s so many different worlds
So many different suns
And we have just one world
But we live in different ones.

Now the sun’s gone to hell
And the moon’s riding high
Let me bid you farewell
Every man has to die.
But it’s written in the starlight
And every line in your palm
We’re fools to make war
On our brothers in arms

Gregorian – Brothers in Arms lyrics – po polsku

Góry pokryły się mgłą
Są domem teraz dla mnie
Ale mój dom jest niziną
I zawsze pozostanie

Pewnego dnia wrócisz
do swych dolin i swych grani
i już nigdy nie będziesz
dla innych towarzyszem broni

Przez te pola zniszczeń
Ochrzczony w ogniu
Byłem świadkiem twych cierpień
Gdy bitwa wzbierała bardziej
I chociaż zadali ból mi tak zły
W mym strachu i krzyku
Nie opuściliście mnie
Moi towarzysze broni

Jest tyle innych światów
tak wiele innych słońc
i my mamy właśnie jeden z światów
lecz my żyjemy w zupełnie innych

Teraz słońce zeszło do piekieł
I księżyc wsnosi się wysoko
Niech pożegnam cię teraz
Każdy człowiek musi umrzeć
Ale wpisało światło gwiazd
I każdą linię w twojej dłoni
Jesteśmy głupcami tocząc wojnę
Z naszymi towarzyszami broni