Wstrząsy

Boisz się, gdy ziemia się trzęsie? A może przechodzą Cię ciarki, gdy stojąc na drabinie, coś zaczyna nią trząść? Wciąż twierdzisz, że chodząc po ziemi, nic nie jest w stanie Ci zagrozić? Cóż, w takim razie zapraszam do krótkiego opisu pewnego filmu. W pierwszej kolejności zaznaczę – każdy ma inny gust i każdemu podobają się inne filmy. Zdaniem jednych owy Tremors (z angielskiej nazwy) jest tylko marnym dreszczowcem, dla innych kiepską imitacją serii Obcy, tylko w innym wydaniu… Dla mnie ten film jest po prostu dobrym filmem, który można spokojnie – na ukojenie nerwów dnia codziennego – obejrzeć sobie późnym wieczorkiem. Zwykle wśród kinomaniaków panuje pewien zwyczaj – albo dany film jest świetny, albo dany film jest denny. Nie inaczej jest z omawianym niżej filmem pt. Tremors – są jego wierni fani (średnia ocen na dużych serwisach o filmach to 8/10), a są również zagorzali przeciwnicy, którzy bez podawania argumentów obrzucają pomidorami…

Seria Tremors podzielona jest na 4 części, z których doprawdy maksymalnie polecam część pierwszą nazwaną po prostu Tremors lub po polsku Wstrząsy, część drugą również oraz miłą dla oka część czwartą, niestety część trzecia została lekko spaprana ze względu na rozciąganie na siłę kolejnego epizodu. W obsadzie Wstrząsów nie znajdziemy żadnych gwiazd kina, może prócz Kevin’a Bacon’a, który mniej więcej jest znany w światku kina. W moim odczuciu jest to ogromna zaleta, iż nie widzimy w tym filmie żadnych znanych twarzy, coś świeżego i coś innego niż zwykle.
Różnie film jest klasyfikowany, raz jako horror, raz jako thriller, raz jako dreszczowiec. Dla mnie wszystkie te określenie dla Wstrząsów są po prostu śmieszne – film ani nie nawiązuje do scen pełnych strachu i przerażenia, ani nie jest thrillerem, może lekkim dreszczowcem z sporą dawką humoru. To mi się podoba w serii Wstrząsy, iż nie zobaczymy tam ani wielkich i rozbudowanych wątków miłosnych, ani żadnych wspaniałych komputerowych efektów specjalnych, ani też wielkich scen batalistycznych. Najprostszy film, prosta budowa i to mi się podoba – odstępstwo od reguły, film zbudowany bez zbędnych ceregieli, a jednak (moim zdaniem, mój gust) ciekawy, interesujący, nawet zaskakujący i zabawny.

Pierwsza część serii Tremors otrzymała w roku 1991 nominację do kilku dość znanych nagród – jako Najlepszy film sci-fi, dwie nominacje do najlepszej roli drugoplanowej oraz nominację do nagrody za najlepsze efekty specjalne 1991 roku.
Seria Tremors / Wstrząsy składa się z czterech części i aktualnie nic nie zapowiada się, by powstała część piąta. Z jednej strony to dobrze – seria jest już w moim odczuciu ukończona i więcej nic dodać się nie da, z innej strony miło by było zobaczyć ponownie Wstrząsy, jednak z dzisiejszymi możliwościami. Pierwsza część zatytułowana jest po prostu Wstrząsy (z angielskiego Tremors). Część druga o tytule Wstrząsy 2: Wielkie larwy wróciły, jest całkiem miłą kontynuacją, w której jeden z głównych bohaterów otrzymuje ciekawą propozycję pracy, zaś każdy kto odwiedza go w domu, podziwia „coś”, co zajmuje całą ścianę (by nie zdradzać szczegółów). Druga część również doczekała się nominacji do pewnej nagrody, jednak nie była ona już tak szeroka – Najlepsze wydanie filmu na kasecie wideo w roku premiery (przypominam, że wówczas mało kto w naszym kraju wiedział co to płyta CD z filmem).
Część trzecia zatytułowana Wstrząsy 3: Powrót do Perfekcji lub z angielskiego Tremors 3: Back to Perfection, jest w moim odczuciu najgorszą częścią serii – powielony schemat, jeden główny bohater, kiepski pod względem efektów oraz tandetnie wykonany „coś” (ponownie by nie zdradzać szczegółów). Część trzecią bym polecił jedynie tym, którzy chcą poznać całą serię, jednak jeżeli ktoś zainteresowany filmem Tremors nie obejrzałby tej części, dużo by nie stracił.
Ostatnia część nosi tytuł Wstrząsy 4: Początek legendy, która jest swego rodzaju „powrotem do przeszłości”, moim zdaniem część na równi z pierwszym epizodem filmu – widzimy jak to wszystko się zaczęło, od samego początku… Nie zaś od pierwszej części, tylko jeszcze dawniej, bowiem akcja filmu rozgrywa się „za pradziadków” głównych bohaterów, w czasach dzikiego zachodu.

Seria pierwotnie, w części pierwszej pokazuje losy dwóch głównych bohaterów – Earl’a Bassett’a (Fred Ward) i Valentin’a McKee (Kelvin Bacon), którzy mieszkają w rodzinnej wiosce o nazwie Perfection na pustyni, w stanie Nevada. Owa mieścina… hm… raczej owa wioska, to zabita dechami dziura, w której stoi parę chat, jeden sklep oraz zbiornik z wodą. Mieszkańców tylu, że nawet mogliby stanowić jedną sporą rodzinkę – całe kilkanaście osób. Samo Perfection jest otoczone zewsząd górami, zaś do cywilizacji biegnie jedna droga oraz prawdopodobnie jedna linia telefoniczna. Earl i Valentine chwytają się każdej pracy dorywczej – wywózka śmieci, naprawa zepsutej lodówki w sklepie, jednak pewnego dnia postanawiają wyjechać na zawsze i zabrać się do prawdziwej pracy, w prawdziwym mieście. Tak czy inaczej – w okolicy mieściny zaczynają dziać się dziwne rzeczy, począwszy od tego, gdy główni bohaterowie odnajdują martwego człowieka uczepionego słupa elektrycznego. Niby nic dziwnego – pewnie stare próchno za dużo wypiło i dostało zawału, jednak nie… owy człowiek zmarł z… pragnienia, kilka dni siedząc na słupie… Coś się zaczyna kręcić.

Seria Tremors jest dostępna w znanych miejscach, o których żadnemu użytkownikowi Internetu mówić nie trzeba, wystarczy poszukać by znaleźć czy to wersję z napisami, czy z lektorem. Wystarczy Google, odrobina chęci i można nawet z lektorem znaleźć. Jednak jeżeli ktokolwiek spotka się z plikami z rozszerzeniem RMVB, wówczas należy ściągnąć kodeki (np. K-Lite mega codek pack) lub program Real Alternative.
Na koniec ciekawostka – otóż podobno owe „coś” było widywane na pustyniach Gobi w Azji, nazwane llegorhai horhai. Głośnie omawiane na początku XX wieku oraz w czasach dzisiejszych (kilka ekspedycji). Według opowieści, owe „coś” żyje pod piaskami pustyni i wychodzi jedynie po deszczu żywiąc się tym co znajdzie, według różnych przesłanek „coś” potrafi pluć jadem oraz razić prądem nawet na odległość paru metrów. Według ludzi, rzekomo widujących te „coś” w akcji, jest on w stanie nawet zabić wielbłąda mimo swoich niewielkich rozmiarów. W roku 2005 grupa angielskich naukowców wybrała się na pustynię Gobi, by odnaleźć legendarne „coś”. Co ciekawe – pytając dziesiątki różnych mieszkańców okolic, gdzie niby „coś” występuje wszystkie zeznania były bardzo podobne.

Cóż… jak pisałem – film ciekawy, w zależności od gustów. Dobry by poprawić sobie humor pod koniec dnia.