W tym poście bardziej mi chodzi o typowych „krzykaczy”, czyli homoseksualistów, którzy by się pod pociąg rzucili, byle tylko dali im jakieś ogromne przywileje w stosunku do reszty społeczeństwa.

Nie ma nic złego w równych prawach, nic mi nie przeszkadzają normalni homoseksualiści. Takich ludzi się ceni, którzy dążą do swoich praw, ale nie manifestują na każdym kroku swojej odmienności.

Przykład:

Jadę tramwajem, na miejscu obok siedzi dwóch mężczyzn, są objęci, widać że są typowo razem. Jestem pewien, że żaden normalny człowiek by ich nie zaczepił.

Przykład drugi. Jadę tramwajem i widzę dwóch mężczyzn w zupełnie odmiennych od innych ubraniach, w „fanaberyjnych” makijażach i fryzurach. Którzy obscenicznie zachowują się w stosunku do innych. Takich ludzi nazwałbym bez ogródek pedałami…

Należy odróżnić homoseksualizm, jako część swojego życia intymnego od homoseksualizmu jako „marki i promocji” własnych uprzedzeń.

Jeżeli nie doczytałeś – wspominałem, że geje mają czasami większe prawa niż hetero. Wystarczy krzywo spojrzeć i już jest to homofobia…

Nie mam nic przeciwko, by mieli równe prawa, by mogli spokojnie żyć jak każdy człowiek. Ale niestety, większość homoseksualistów to manifestanci. Są ludzie, którzy po prostu się brzydzą gejami i z niesmakiem muszą ich np. obsługiwać w restauracji… i to od razu się nazywa homofobią. Ludzi hetero można podzielić na trzy kategorie – obojętnych, ludzi którym nie w smak jest obsługiwanie i spotykanie się z gejami oraz skini.
Niestety homoseksualiści widzą tylko dwie kategorie – tych co mocno popierają gejów i homofobów. Nie widzą tych pomiędzy – którzy po prostu nie tolerują 9co nie znaczy, że nie akceptują) całkowicie odwrotnego stylu bycia, niż u większości ludzi.