Główna » Featured Articles » Wolfenstein – opis i ocena Wolfenstein

Wolfenstein – opis i ocena Wolfenstein

Napisany przez Midvith w Featured Articles, Rozrywka | 12 komentarzy

Eh, coś mnie ostatnio wzięło, by znaleźć jakaś grę i na parę ładnych dni zniknąć z realnego świata – padło na Wolfenstein, który zaledwie kilka dni temu miał premierę. Postanowiłem jednak zaryzykować i podejść do tej serii ponownie, chociaż zawsze seria Wolfenstein kojarzyła mi się z klasyką, która powoli chyli się ku upadkowi (chodzi o grę Single, co innego Multi, wiadomo…). Po trailerze i różnego rodzaju filmikach (jeden z nich na samym dole), stwierdziłem, że jednak warto spróbować znów z Wolfenstein, jeżeli nie dla frajdy, to przynajmniej dla zobaczenia, czy ta seria się jeszcze „dobrze ma”, czy może już się „ześcierwiła”…

Ocena Wolfenstein

Najpierw drobny wstępniak.

Wolfenstein to nowa gra ze słynnej serii, której korzenie sięgają początku lat osiemdziesiątych XX wieku. Ponownie wcielamy się w postać B.J. Blazkowicza i walczymy z nazistami podczas II wojny światowej.

Wolfenstein to kolejna odsłona serii strzelanin traktujących o losach niejakiego B.J. Blazkowicza, żołnierza aliantów na frontach II wojny światowej. Opisywana gra stanowi czwartą, po Wolfenstein 3D, Return to Castle Wolfenstein oraz Wolfenstein: Enemy Territory, odsłonę cyklu, której akcja toczy się w pełnym trójwymiarze. Za produkcję tytułu odpowiada firma Raven Software, doświadczona na FPS-owym polu za sprawą dwóch części Soldier of Fortune, Star Wars Jedi Knight oraz Quake’a 4.
Fabuła Wolfensteina przenosi nas do roku 1943. Podczas gdy sytuacja w Europie zdaje się być opanowywana przez wojska alianckie, naziści wciąż usiłują przechylić szalę zwycięstwa na swoją stronę i pod wodzą Heinricha Himmlera pracują nad tajemniczą bronią o nazwie Black Sun. Oręż powstający przy wsparciu praktyk okultystycznych ma pomóc hitlerowcom w osiągnięciu światowej dominacji. Pokrzyżować te plany może tylko Blazkowicz.
Misja głównego bohatera bierze swój początek w fikcyjnym, niemieckim mieście Isenstadt, okupowanym przez nazistów i wypełnionym bocznymi alejkami, tunelami kanalizacyjnymi oraz osiągalnymi dla gracza dachami budynków, co umożliwia prowadzenie walki w sposób nieliniowy, zależny od pomysłu użytkownika. Wraz z postępami w fabule odblokowywane są kolejne części Isenstadt, umożliwiające szerszą eksplorację świata gry i spotkania z generowanymi w losowych miejscach wrogami.
Przeciwnicy, wyposażeni w zaawansowane algorytmy sztucznej inteligencji, starają się zaskakiwać gracza atakami z flanki. Dysponują także własnym morale, które zmienia się adekwatnie do sytuacji widzianej na ekranie – zabicie oficera dowodzącego grupą żołnierzy sprawia, że jego podkomendni wykazują mniejszą chęć do wymiany ognia i stają się dla Blazkowicza łatwiejszym celem. Jest to szczególnie istotne w nocy, kiedy pełne ciemnych zakamarków miasto stanowi dla aliantów podwójne niebezpieczeństwo.

Opis za: Gry-Online

Wolfenstein – początek

Zaczęło się zaiste, bardzo pozytywnie – świetna oprawa graficzna, oświetlenie, efekty (np. spływająca po „oczach” woda), ładne modele postaci. Sama rozgrywka również zaczęła się bardzo ciekawie, lekko tajemniczo, zaskakująco, z dreszczykiem emocji. Wstęp do gry nie zachwyca, jednak już w kilka minut rozgrywki zaczęło być ciekawie, a co zaskakujące – spodziewałem się, że na moim niezbyt mocnym laptopku gra ruszy na minimalnych lub będzie skakać. Okaząło się, że mimo lekko kosmicznych, jak na tą grę wymagań…

Pentium 4 3.2 GHz, 1 GB RAM, karta grafiki 256 (GeForce 6800 lub lepsza), 8 GB HDD, Windows XP/Vista

… gra chodzi na maksymalnych obrotach. Czar ładnej grafiki prysł przy wstawkach filmowych, które są doprawdy bardzo przeciętne – niektóre elementy są wykonane z dużą szczegółowością, ale niektóre wręcz są ohydne – mundur generała Zetty wygląda jak z końca XX wieku (graficznie oczywiście). Jedne elementy wyglądają super – np. postać Blazkowicza na wstawkach, za to wiele innych rzeczy wygląda strasznie – twórcy do dziś się nie nauczyli, że ogień się nie pali metr nad ziemią oraz, że flagi nie są ze stali. Niestety w Wolfenstein ogień wygląda jakby palił się jakieś 50 cm nad ziemią, a ogromne flagi są z tytanu… Wszystko dosłownie prysło, gdy przyszło, „co do czego” – czyli do walki…

Walka w Wolfenstein

Inteligencja przeciwników leży i kwiczy, w ogóle nie kombinują, by nas zaskoczyć – lecą na nas, albo się chowają, czasami idą wręcz „gęsiego” pod ogień. Pora teraz na mały kawał, związany z inteligencją przeciwników w Wolfenstein:

Jak rozwalić całą dywizję hitlerowców w Wolfenstein?
Bardzo łatwo, walnąć się za beczką, z snajperką i czekać aż cała dywizja podejdzie pod CKM.

O co chodzi? Otóż o to, że AI rozkazuje przeciwnikom, przejmować CKM po zabitym wcześniej przeciwniku… i tak czasem wychodzi, że wokół CKMu jest tłok, bo każdy chce się dosiąść. Przeciwnicy biją rekordy głupoty w ciasnych pomieszczeniach, rzucając granaty przed siebie, a potem lecąc na przód (zmieniając niby miejsce), wykładając się na nich po drodze… Szczytem inteligencji są przeciwnicy, którzy znikają – starają się nas zajść od tyłu… i to niestety szczyt, bardziej cwanych przeciwników nie wymyślono.

Pierwsza misja, jej koniec – rozwalamy z 30 niemców, a tuż za wyjściem z budynku spotykamy naszego człowieka, który jak gdyby nigdy nic mówi „Panie Blazkowicz, proszę za mną”. Gra dosłownie powala ilością takich sytuacji, gdy po ciężkich walkach otwieramy drzwi do domku, a tam przyjazna postać nas słodko wita. Mistrzowskie błędy pojawiają się przy autozapisach – przed nami pojawia się grupa przeciwników, gdy cofamy się 10 kroków do miejsca gdzie był zapis, okazuje się, że za nami również są oddziały wroga – mimo, że byliśmy tam 5 sekund temu, czasami bywa tak, że możemy sobie zmieniać przeciwników, których spotkamy kawałek dalej „wiercąc się” po autozapisie. Inteligencję przeciwników tak chwalono w zapowiedziach, a niczym się nie różnią od tych z Wolfenstein 3D – leci na ciebie, co jakiś czas się gdzieś ukryje, wisi mu że stoisz mu na stopie… Walka w budynkach wygląda, jak walka z lecącymi na Ciebie zombi. Jeszcze inaczej – wąskie fabryczne tunele, gdzie ledwie się dwóch przeciwników mija (nie pomijając, że czasem się o siebie zacinają), jakiś „designer leveli” wcisnął typka z „pepancem”. Czemu nie od razu czołg w kanale? Przeciwnicy przechodzący przez zamknięte drzwi… Nie wiem, kto robił „coś” odpowiedzialne za granaty, ale był na pewno pijany – granaty zawsze postać rzuca identycznie, identycznym lotem – rzucanie granatu „z framugi” grozi śmiercią, bo nie raz postać zawadzi granatem albo o górną część framugi, albo o bok. Idiotyzm roku po prostu… Rekordem dla mnie były jednak samozamykające się drzwi – rzucamy granat, drzwi zamykają się same, granat ląduje nam na czole. Często bywa tak, że po prostu nie ma jak wyjść zza drzwi, bo „ded” gwarantowany – często zacinamy się w drzwiach, które zamykają się od uderzeń pocisków…

Nie obyło się bez bugów, których gra ma pełno…

Gdy walczymy z udziałem innych NPC, będących po naszej stronie często się zdarza, że blokują nam drogę…

Sporo jest też lewitujących nad ziemią beczek (nie jest to efekt spotykany w grze, a po prostu niedoróbka)

A i postacie, którym usta się nie zamykają też są…

„Glasswall” czyli szklana ściana, w dużych ilościach na otwartych terenach

Temu to chyba tą tablicę przykleili…

Błędy w napisach również się zdarzają

Ledwie po połowie gry już czasami miałem dość… Nie takich małych pierdoł, ale głównie denerwujących autosave, które powodują respawn przeciwników zarówno za plecami, jak i przed nami, a wiercąc się między autozapisami, mogliśmy niekiedy zmieniać sobie przeciwników w lokacji dalej. Przysłowiowo – 5 kroków do przodu i są niemcy, 5 kroków wstecz, potem znów 5 kroków do przodu i mamy już kogoś innego :-)

Zalety i plusy Wolfenstein

W sumie niewiele jest rzeczy, które wywarły na mnie pozytywne wrażenie. Wymienić je można na palcach jednej ręki… Przede wszystkim to fakt, że ulepszenia kupowane za znalezione cenne przedmioty poukrywane po planszach, naprawdę grają rolę – robią dużą różnicę. Ciekawe są niewielkie zadania poboczne, jednak jak to w typowym FPSie – są one proste, polegają na typowym schemacie – 99% strzelania, 1% myślenia. Zdolności nie zachwycają – wykorzystując kryształ możemy korzystać z różnych mocy – zwolnienia czasu, albo użyć tarczy ochronnej.

Kończąc, jedyne co w tej grze jest w miarę dobre to multiplayer – reszta leży i kwiczy w porównaniu do innych FPSów, bowiem to co widzimy na zachwycających trailerach czy pokazach, to w rzeczywistości marketingowa papka i tego rodzaju rozwałki z trailerów, zdarzają się niezwykle rzadko.

Możliwość ulepszania broni i mocy
Miasto, które możemy przemierzać „mniej więcej” jak chcemy
Oprawa graficzna
Ulepszenia mocno wpływają na jakość broni
Patrole na ulicach, różnorodni przeciwnicy

Wady:

Zero inteligencji przeciwników
Idiotycznie rzucane granaty (zawsze z lewej ręki, zawsze tak samo)
Samo zamykające się drzwi (często przed nosem, gdy akurat rzucamy granat…)
Autosave, który powoduje respawn przeciwników za naszymi plecami, czasami przed twarzą
Krótka – 9 do 10 godzin
Zero wyzwania, przejście gry na trudnym to komedia

No niestety…

… ode mnie stempel 6/10 ledwie, naciąganie… Bowiem Wolfenstein to po prostu zwykła strzelanka, od Return to Castle Wolfenstein różni się jedynie grafiką – przeciwnicy jak byli głupi, tak są dalej. Następnie – gra jest bajecznie krótka, zacząłem w czwartek wieczorem, od 20:00 do 1 w nocy, potem w piątek od 8 rano do 12 i było po ptokach… dopiero zacząłem się rozkręcać, a już zauważyłem, że pasek ukończenia gry na poziomie 60%.

Niestety… nie wierzę, by z Wolfenstein wyrosło w przyszłości coś lepszego poza sieciowymi FPSami.

Inne ciekawe posty na ten temat:

Brak podobnych postów

12 komentarzy

SlaviaConsesiao / 23 sierpnia, 2009

To nie tylko moje argumenty. To argumenty graczy, recenzentów. Przykładowo, TYLKO przykładowo wg graczy na popularnym serwisie gry-online gra dostaje ocenę 8.4/10.

Gra nastawiona jest na radosne rozwalanie armii nazistów, którzy prowadzą tajne eksperymenty z okultyzmem. "głupota" przeciwników w ogóle nie rzuca się w oczy. Gra ma klimat poprzedniczek i jest wykonana w starym, dobrym stylu.

I jeśli twierdzisz, że moje argumenty są słabe, to ja nie wiem co dla ciebie byłoby dobrym argumentem, heh. Koniec dyskusji.

Odpowiedz na komentarz
Midvith / 23 sierpnia, 2009

Nie wiem czy mi się wydaje, ale designer leveli w Wolfenstein był idiotą? Więcej niż idiotą…

Walka z typowym bossem, pamiętacie tą klientkę w kuli, wokół której co rusz się pojawiali spaczeńcy?

Wyobraźcie, że da się to przejść nie obrywając nawet raz… Zero wyzwania, całkowite Z E R O. Wystarczy przebiec przed siebie, za kulę, za taki jakby "parawan" z krat. Stoisz sobie spokojnie za kratami i "cmyk" każdego po kolei. A AI jest tak głupie, że nie pozwala przeciwnikom i tej klientce przejść kawałek dalej i zajść nas od tyłu…

Wybacz SlaviaConsesiao, ale twoje argumenty są po prostu słabe.

Odpowiedz na komentarz
Kubek / 23 sierpnia, 2009

http://img188.imageshack.us/img188/7421/aassk.jpg

Ale poczucie humoru mają ;P

Odpowiedz na komentarz
TimQn / 23 sierpnia, 2009

SlaviaConsesiao, gra nie jest trudna, ona jest po prostu głupia. Przykład przed budynkiem, gdzie stała ta wielka antena – pociski walą centralnie po tej antenie i na najwyższym stopniu trudności przejście wielu takich momentów nie zależy od naszych umiejętności, a po prostu od farta.

Odpowiedz na komentarz
Szto / 23 sierpnia, 2009

Przeszedlem gre dzis w nocy i czuje po niej lekki niedosyt i taki niesmak. Cala prawda – masa bledow, denerwujacych rozwiazan i Weal (tak sie chyba nazywa w polskiej wersji), ktory jest calkowicie nieprzydatny. I w powyzszych komentarzach popieram autora – AI to pomylka, boty w ogole nie mysla.

Odpowiedz na komentarz
Midvith / 23 sierpnia, 2009

Slavia, popatrz na komentarze i powiedz mi czy robię ludzi w balona – jesteś sam jedyny póki, co który twierdzi, że gra jest co najmniej dobra.

Tych bossów, których nie trzeba pokonywać vailem, to pokonałem zwykłym karabinem. Vaila praktycznie nie używałem. Przeciwników doprawdy było zbyt mało – w sensie – zbyt mało wyzywających. Zaledwie kilku spaczonych, to pryszcz.

Postacie powiadasz… ja odnoszę wrażenie, że połowa postaci spotykanych w grze jest identyczna, wszyscy mają niemal identyczne twarze nie licząc głównych bohaterów. Gości z wąsikiem to aż nadto i wszyscy identyczni.

90% gry przeszedłem za pomocą zwykłego, podstawowego karabinu noszonego przez "podstawowych" niemców.

Rozumiem, tobie się podoba, mi to nie przeszkadza… Dla mnie jednak nie stanowiła wyzwania na Trudnym, zaś AI w wielu grach jest mega lepsze, nawet uważam, że w starodawnym Half Life 2 przeciwnicy byli bardziej wymagający. Rozumiem, że możesz się z tym nie zgadzać :-)

Dla mnie najważniejsze w FPS to:

- AI

- Różnorodność przeciwników i broni

- Rozkład pozwalający na pełną swobodę w wybieraniu "trasy" (tutaj W ma lekki plus)

- Efekt dreszczyku emocji

- Wywieranie wrażenia (np. świetnymi i zaciekłymi walkami)

Teraz zrównajmy Wolfenstein przykładowo pod powyższymi względami do np. Crysisa, który jest dla mnie wzorem pod wieloma względami (C – crysis, W – wolfenstein):

- W C przeciwnicy współpracują, kiedy jeden do nas strzela, drugi zachodzi nas od tyłu. W W przeciwnicy jedynie krzyczą i w ogóle nie kombinują. Wykładają się na własnych granatach, nie odrzucają ich, strzelają do nas przez kuloodporne szyby… Przykład w zadaniu z ratowaniem 3 członków Kręgu. Idziemy przez biuro oficera, a ten wali do nas przez kuloodporną szybę.

- Jedynym w miarę popularniejszym, a cięższym przeciwnikiem jest paranormalny żołnierz. Spaczeńców spotkałem parę razy, zero wyzwania.

- Trasy są ograniczone przez strefy ładowania, do wyboru mamy przeważnie kilka tras. W C sami decydujemy, którędy się poruszamy, miasta nie są tak zbite jak to Isenstadt.

- Dreszczyk emocji jest i tu i tu, jednak w W ogromnie mnie wkurzają błędy związane z tym czy zaraz nie napadnie mnie jakiś "bug". Przykładowo ze wspominaną strefą ładowania.

- W W spotkałem całkiem sporo zaciętych walk, jednak łącząc je z inteligencją przeciwników powstawało walenie do tego co jest metr od ciebie… W C to przeciwnicy na nas czekają, a nie lecą na nas jak zombi, zmieniając niekiedy miejsce chronienia się metr przed nami.

Cóż, tyle.

Odpowiedz na komentarz
SlaviaConsesiao / 23 sierpnia, 2009

Midvith, po prostu jestem zniesmaczony tak niską oceną, nie chodzi o to, że ty masz taki gust, tylko o to, że robisz, przynajmniej trochę ludzi w balona -że to niby słaba gra itd.

Moje argumenty? Veil. Muzyka. Moce. Przeciwnicy. Wymyślni bossowie, których da się pokonać tylko dobrą taktyką i umiejętnym używaniem Veila. Dunamizm -dzięki mocom, veilowi oraz niekonwencjonalnym broniom robi się niezła rozwałka. Gra się nie nudzi.

Do tego jeszcze:

Nawiązania do RTCW (np. postacie)

Klimat

Tuning broni i mocy.

I inne. Szanuję twoje zdanie, ale mógłbyś dokładniej przeanalizować grę, bo naprawdę wychodzi na to, że wg ciebie w grze najważniejsze jest AI, które w grze zresztą złe nie jest. Nic w dodatku nie zmienia faktu, że gra jest trudna. I o to chodzi.

Odpowiedz na komentarz
Sahato / 23 sierpnia, 2009

Gra jest fajna, ale w wielu miejscach poraza debilizmem panujacym w studiu tworcow. Przykladowo respawn przeciwnikow – mimo, ze ich wykonczylismy, to po krotkiej gadce z postaciami pojawiaja sie oni ponownie – przykladowo w centrum

Odpowiedz na komentarz
Midvith / 22 sierpnia, 2009

Hmmmm… niech zgadnę, czemu autor się z tobą nie zgadza. Może dlatego, że ma inny wzór, własną ocenę, niezależną od ocen światowych portali? Każdy ma inne gusta, inaczej widzi sobie ideał FPSa i inaczej ocenia gry.

Jeżeli przeciwnicy dobrze się chowają, to ja jestem kardynałem i kandydatem na papieża. W życiu nie widziałem, by rzucali w jakiś sensowny sposób granaty – zawsze musieli najpierw wyjść na pierwszy plan i dopiero rzucić. Praktycznie nigdy nie odrzucają granatów, zawsze uciekają przed nimi.

Veil to pierdoła… grając na trudnym praktycznie go nie używałem, chyba że do przejść, które również uważam za dziwne – wystarczy stać dwa metry od przejścia, wyjść z Veil i "gra" cię zabija.

Wiesz, nie każdemu chce się przeszukiwać każdy kąt w poszukiwaniu worków, dokumentów, czy ksiąg.

Grafikę dodałem do plusów, bo mi akurat się podoba takie wykonanie – wspomniałem, że w przypadku grafiki nie podobają mi się modele postaci.

Jak wspominałem – Twoim zdaniem 8/10 i wyglądasz mi na totalnego samoluba, który uważa, że jedynie Twoja ocena się liczy – każdy ma własny ideał FPSa, dla mnie Wolfenstein to niestety typowa strzelanka, którą bardziej warto kupić w przyszłości za 20 złotych, niż teraz kupować w sklepie. Jak mówiłem – niewiele mnie obchodzą oceny jakiś gigantów, skoro to nie odzwierciedla moich osobistych odczuć z grą. Tak samo możesz poczytać opinie gry "X" (obojętnie jaki tytuł), gdzie ludzie będą ją zachwalać pod niebiosa, a gdy ją kupisz okaże się szitem. Więc miej trochę osobistego podejścia do sprawy, nie w stylu "ja tak myślę i k… wszyscy tak mają myśleć"… Eh.

Naprawdę, moim zdaniem jest wiele innych, lepszych FPSów niż Wolfenstein… już nawet nasz rodzimy Painkiller z przed ładnych paru lat stoi na lepszym poziomie. Veil… veil… veil – twój jedyny argument?

Odpowiedz na komentarz
SlaviaConsesiao / 22 sierpnia, 2009

Autor tekstu nie ma racji. GRa na pewno na nie mniej niż 8/10. Naziści, owszem, czasem głupio się zachowują, Ale są zabójczo skuteczni, dobrze się kryją za przeszkodami itd.

Kolego, ty twierdzisz że to zwykły FPS jak inne?

Zapomniałes o Veilu, alternatywnym wymiarze, tego prawie nigdzie nie ma. Dodaje niesamowitego dynamizmu, do tego świetne bronie, no i moce… Świetna rozwałka. Klimat też. Gra jest na ok. 15 godzin, jeśli będziemy przechodzić wszystkie misje i zbierać skarby, notatki (a nie 9-10 godzin jak twierdzi autor).

PS.Akurat grafika jest słabsza stroną produkcji, a autor dał ją… do plusów!

Gra jest trudna an normalnym poziomie trudności. Recenzja jest śmieszna, mało szczegółowa, autor zapomniał o wielu rzeczach i postawił taką ocenę, podczas gdy gra dostaje dotychczas oceny rzędu 8/10! Różnica.

Odpowiedz na komentarz
Piwo87 / 22 sierpnia, 2009

Ja bym glana wstawił – najbardziej idiotyczna sztuczna inteligencja, jaką w życiu widziałem, Niemcy są zdolni do walenia do gracza z granatów, karabinów, nawet z CKMu, jak stoisz za kuloodporną szybą. Żenada.

Odpowiedz na komentarz
Kubek / 22 sierpnia, 2009

Niestety również mnie Wolfenstein nie przypadł do gustu. Z początku mi się podobał zaje%$biście, ale potem okazał się marną strzelanką bez żadnych nowych rozwiązań.

Odpowiedz na komentarz