Fenomen serii Diablo

Wiadomo, że ze stajni Blizzarda od dawna wychodziły wspaniałe produkcje i wspaniałe gry. Dziś chyba najpopularniejszą z nich jest World of Warcraft, w której liczba kont przekroczyła już dawno chyba dziesięć milionów. Firmę kojarzy chyba każdy, kto przynajmniej raz na jakiś czas ma styczność, z pewną maszyną zwaną potocznie „komputerem”. Jedna z nielicznych firm, która wyrobiła sobie niesamowity prestiż oraz dziesiątki, jak nie setki milionów fanów i graczy na całym boskim świecie… Każda premiera gry okupiona jest różnymi „podchodami” ze strony Blizzarda, tajemniczymi zapowiedziami. Do dziś w wielu nawet starych grach Blizzarda pozostają nierozwiane tajemnice, chodzą plotki i pogłoski… i chyba żadna firma nie dorobiła się takich legend, jakie chodziły wokół różnorodnych gier oraz rzeczy poukrywanych w grach. Raczej każdy przyzna, że Blizzard zna się na marketingu i przyciąganiu ludzi, jak żadna inna firma tworząca gry…

Czy nie zastanawiało was kiedyś dlaczego Diablo jest wciąż tak popularne? Wciąż na liście najlepiej sprzedających się produktów nie tylko w Polsce (sieć sklepów Empik) ale również na świecie? Co sprawia, że mimo upływu niemal 10 lat od premiery Diablo II, wciąż są tysiące graczy na serwerach, a Blizzard nieustanne trzyma każącą rękę nad oszustami.
Nigdy nie myśleliście czemu jest tak, że w Diablo II mimo, że od daty premiery gra wciąż tak dużo osób? Nie dziwne jest to, że wciąż istnieją dobrze trzymające się sklepy oferujące itemy do Diablo II?
Odpowiedzią nie jest stek słów typu „bo oni są noobami”, albo „bo nie wiedzą co dobre”.

Eh… Zamieć potrafi zaskoczyć nawet, jeżeli źle wpiszemy adres www

Wiele osób tak odpowiada, w szczególności te osoby, które albo wcale w tak naprawdę w Diablo II się nie zagłębiły albo te, które po prostu nie lubią tej serii.
By zobaczyć jak dużo osób gra mimo to w Diablo II wystarczy zobaczyć na licznik, który pokazuje się na chacie po zalogowaniu do sieci Battle.net, niekiedy ilość osób grających w tej sieci przekracza nawet trzysta tysięcy (tak dokładnie – 300 000 osób), a licznik osób grających w Diablo II przekracza blisko 90 tysięcy. W porównaniu Tibia, która niegdyś swego czasu była najpopularniejszą grą… dziś ledwie trzyma poziom 30 tysięcy. To niekiedy więcej niż ilość osób grających w Tibię czy inne znane gry MMoRPG. Ba… to kilka razy więcej niż w Age of Conan, sławetnym MMoRPG mającym być konkurencją dla WoW. Lecz to tylko ilość osób grających legalnie na Closed Battle.net (tam zakładane postacie są utrzymywane na serwerach Blizzarda), a licznik na Closed Battle.net nie pokazuje graczy grających na sieciach LAN, na Single Player, na prywatnych serwerach, na modach do gry…
Lecz to nie tylko ilość graczy decyduje o fenomenie gry.

Zwróćmy uwagę przede wszystkim na czas, jaki upłynął od premiery – niemal dziesięć lat, a Blizzard wciąż opiekuje się grą banując nieostrożnych oszustów, robiąc masowe „egzekucje” kont oraz kluczy do gry, wciąż babrając się nad łatkami. Jednym z najważniejszych atutów Diablo II decydujących o jego fenomenie jest fakt, że fabuła (dziś na pewno nie jest ona bardzo rozwinięta i wielowątkowa…) posiada swój unikalny typ, unikalne wykonanie. Była to jedna z pierwszych gier (poza poprzednią częścią), w której w fabule ścierały się dwie siły dobrze wszystkim znane – dobro i zło, piekło i niebiosa. Sposób w jaki Blizzard ułożył fabułę, zadania i wplótł w to wszystko bohatera, którym jest gracz urzekło wielu ludzi na całym świecie. Dziś wydaje się to totalnie głupie – przecież durne młócenie hord potworów nie ma żadnej fabuły. Prawda… dziś na grę patrzymy nieco inaczej, jednak mimo upływu tylu lat, ludzie wciąż grają w Diablo całymi tysiącami. Data premiery Diablo 2 była odkładana, z miesiąca na miesiąc, a po jakimś czasie opóźnienie było rzędu lat.
Ale czy było warto?

… te twoje warunki… są nie do przyjęcia… :-)

Osoby, którym Diablo II się nie podoba w tym miejscu na pewno odpowiedzą – nie było warto. Mówią tak głownie osoby, które po prostu nie trawią tego klimatu, lub po prostu nie lubią gier Blizzarda. Ci, którym gra się podoba i wracają czasem wspomnieniami do spędzonych nad grą chwil znają swoją odpowiedź…
Blizzard do dziś dba o to, by w Diablo na Battle.net panowały wciąż odpowiednie zasady – blokady kont, czy kluczy do gry to codzienność, podobnie jak codziennością są próby stworzenia kolejnych programów do ułatwiania sobie gry. Twórcy gry wciąż dbają o dobrą zabawę dodając co jakiś czas nowe udogodnienia, zmiany czy resetując ranking postaci (popularnie nazywany Ladderem). Niby nic wielkiego, ale jednak, gdy przychodzi moment resetu, na serwerach robi się trochę tłoczno…

Wielu ludzi czuje do tej gry nieodpartą chęć dalszego grania, głównie NIE taką jak ludzie grający w Tibię (czym większy poziom tym lepiej), bardziej polegającą na chęci zdobywania coraz lepszych przedmiotów. Niektóre z nich są bardzo unikalne i raczej nie da się ich zdobyć grając na single player, bowiem trzeba by spędzić na nim całe miesiące. Sklepy internetowe oferujące przedmioty do gry Diablo II niekiedy życzą sobie za takie itemy niezłe sumy – nawet sto złotych za jeden, gdy gra jest „świeżo” po resecie rankingu.
Najwięcej osób gra w Diablo wówczas gdy następuje reset rankingu (nowy Ladder), jak wspominałem, wówczas wszystkie postacie grające na Ladder ścigają się by utrzymać się na liście postaci posiadających najwyższy poziom, te osoby, które najszybciej zdobędą poziom 99 mogą zapewnić sobie niemal pomnik w grze – piszą o nich najróżniejsze portale o serii Diablo, które ostatnio wyrastają, jak grzyby po deszczu, na wieść o Diablo III.
Wiele ludzi nie grających na Battle.net nawet nie wie o istnieniu niektórych świetnych przedmiotów, z pewnością nie wyobrażają sobie na przykład paladyna, który zadaje obrażenia równe 15000, lub czarodziejkę, która robi okrzyki barbarzyńcy, albo nekromantę, który potrafi się teleportować i ma przy sobie ducha dębu, którego może przywoływać druid. Z pewnością nie znają również takich przedmiotów jak Annihilus (o którym nieco dalej) lub Uber Tristram.
Jedną z rzeczy, które wpływają na fenomen tej gry są dodane w ostatnich aktualizacjach przedmioty – takie jak wspomniany Annihilus czy nowa lokacja – Uber Tristram. W wielu grach stosuje się odrębny język, spotykany wyłącznie w danej grze, właśnie w Diablo II ilość tych skrótów językowych jest bardzo duża w przeciwieństwie do wielu innych gier.
Blizzard stale utrzymuje w tajemnicy wiele rzeczy w Diablo II na Battle.net, między innymi przycisk na chacie, który po włączeniu po raz ponad setny zmienia kolor i pojawia się napis „Doskonały Klejnot Aktywny”, do dziś nikt do końca nie wyjaśnił po co tam jest, zaś sam Blizzard wykorzystał tą „legendarność” i podobny „klikalny” diament zaprezentował na oficjalnej stronie Diablo III. Podobnie jest z polowaniem na Diablo Clona, nikt do końca nie wie jak dobrze na niego polować. W grze można również znaleźć unikalne itemy, które nie mają swojego przeznaczenia oraz celu, nie można ich spotkać w grze, zaś można je „wyciągnąć” edytorami.

Nie tylko powyższe walory wpłynęły na fenomen tej gry, również najprawdopodobniej sama prostota gry. Diablo II jest grą liniową, w której nie ma wielkiego świata, rozległych podziemi, z których są setki wyjść. Nie ma również wielkich zmian, nie ma oszałamiającej grafiki, przez którą wielu graczy nie jest wstanie grać. Nie wymaga dobrego połączenia internetowego, gra jest również tania (maksimum 50 zł to nie fortuna). Nie ma hord graczy siedzących wiecznie w jednym miejscu. Nie ma dużych lagów, czy stad PK (zabójców innych graczy) czekających tylko na to aż ktoś się wychyli zza drzewa. Może to właśnie prostota tej gry jest tą największą zaletą. Wielu uważa, że jest to durny hack’n'slash… jednak porównajmy go z innymi znanymi hns’ami… czy na podstawie np. Sacreda albo Dungeon Siege ludzie pisali książki tłumaczone na kilkanaście języków? Możliwe, jednak nie znam nikogo kto by się z nimi spotkał. Mimo, że Diablo jest czystą rozróbą, to Blizzardowi udało się zaszczepić w tej grze odrobinę wątku, odrobinę świata i fabuły.

Cóż…
Fani Diablo II mogliby wymieniać walory gry oraz dowody na to, że jest fenomenem w historii gier, w nieskończoność… Lecz ocena, czy ta gra jest czymś więcej niż tylko grą, zależy już jedynie od czytelnika, nie od autora.

Inne ciekawe posty na ten temat:

Brak podobnych postów

3 komentarzy

Mr. Kolos / 23 lutego, 2010

Wierze, ze Blizzard nie spieprzy tej gry ;-)

Odpowiedz na komentarz
Mefael / 22 grudnia, 2009

Muahaha. Sam gram. Dość często. Sekret Diablo polega na niesamowitości. W tej grze jest coś mrocznego i tajemniczego. Gdy pierwszy raz grałem, miałem niesamowite uczucie, jakiego nie przysporzyła mi jeszcze żadna gra. Choć obawiam się, że przez nowe technologie Diabełek wiele straci i że trójka nie będzie dla mnie już taka fajna.

Odpowiedz na komentarz
Marix240 / 16 grudnia, 2009

Ja tam lubię Diabloka.

A co do tych morderców graczy mój tata kiedyś się bawił z kilkoma gośćmi aż w końcu się jednego takiego (jakiś cholernie wysoki level) pozbyli.(Stracili tyle uszu że mieliby całe plecaki(ucho pojawia się po zabiciu przez innego gracza :) )

Odpowiedz na komentarz

Fenomen serii Diablo

Inne ciekawe posty na ten temat:

3 komentarzy

Zostaw komentarz

Sponsorzy

Znajdź nas na Facebook!

Komentarze

Linki sponsorowane

Blogroll

Zaloguj / Zarejestruj

Buttony

Sponsorzy